مجله الکترونیکی «نمـــاز ستون دین اسلام»

نماز در زير پتو

پس از انتقال به پشت خط مقدم عراقيها و يک هفته حبس در زندانهاى بصره نماز را با دست و پا و چشمهاى بسته خوانديم. آن هم بدون اينکه جهت قبله را بدانيم ما بايد طورى نماز را اقامه مىکرديم که عراقيها متوجه نشوند. يک هفته بعد ما را که حدود پنجاه نفر بوديم به سازمان امنيت بغداد منتقل کردند و در اتاقى به ابعاد 6×4 متر، که يک پتو کف آن را مىپوشاند حبس نمودند اين اتاق يک دريچهاى داشت که از طريق آن نور خورشيد برروى ديوار سلول مىافتاد. به همين دليل توانستيم جهت صحيح قبله را پيدا کنيم. همان روز يکى از بچهها برخاست تا نماز را به حالت عادى اقامه کند اما قهقهه سربازان امنيتى بعث که مست بودند فرصت اين کار را به هيچ کدام از ما نداد. آنها با انداختن آب دهان از پشت دريچه و دادن فحش و ناسزا، ما را مجبور کردند تا نماز را به صورت نشسته اقامه کنيم. آن روز، روز جمعه اوّل فروردين سال 65 بود و ما به خيال اينکه سال در ساعت يک بعد از ظهر تحويل مىشود به يکديگر تبريک گفتيم و از خداوند آزادى بچهها را از بند اسارت طلب کرديم. چند روز بعد ما را به اردوگاه رمادى 10 منتقل کردند در آنجا نيز تا يک هفته نماز را در زير پتو مىخوانديم(1).

ــــــــــــــــــــــــــــ

1 ـ نماز در اسارت، ص25.